Standvastig en vurig

29 juni. Het hoogfeest van de HH. Petrus en Paulus. Een voorrecht om op zo’n dag te mogen preken. En dan nog op een zondag.

Het zal je maar overkomen : de man waarvoor je hebben en houden in de steek liet omdat hij de lang verhoopte Messias zou zijn die de wereld aan zijn voeten zou onderwerpen en de glorie van God zou doen zegevieren, wordt gevangen genomen, ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. Bovendien openen de autoriteiten de jacht op zijn navolgers, zodat dat gespuis voor eens en voor altijd uitgeroeid wordt. En dan wordt de leider van die volgelingen opgepakt en gevangen gezet. Je zou voor minder in een donker hoekje wegkruipen.

En toch is het net in die donkerste duisternis dat de leider van die volgelingen, Petrus, zijn macht toont, of liever : de macht van Christus. Want de macht van Petrus is niet van deze wereld : hij wordt « aan de macht van Herodes ontrukt ». De macht van Petrus ligt in de navolging, de opdracht die hij van God via Christus heeft gekregen : Petrus (het Griekse woord voor rots) is de steenrots waarop God Zijn kerk zal bouwen. Het is die opdracht die Petrus doet opveren, die hem de moeilijkheden doet overwinnen en hem letterlijk naar buiten doet gaan. De navolging van Christus, de opdracht die we als gedoopten allemaal hebben gekregen, laten we niet zomaar opgesloten in een hoekje liggen. We zetten er de poorten voor open en we gaan ermee naar buiten. Zo’n goed nieuws, zo’n blijde boodschap kunnen en mogen we niet voor onszelf houden!

Eén van diegenen die jacht maakten op de eerste christenen was Paulus. In de Handelingen lezen we zelfs hoe hij de executie van één van Jezus’ volgelingen goedkeurt. Toch was hij na zijn Damascus-ervaring de vurigste van de Apostelen. Hij heeft het evangelie bij alle volken gebracht, niet op eigen kracht, maar omdat « de Heer mij terzijde gestaan heeft en mij kracht gegeven heeft ».

Goede vrienden, het verhaal van Petrus en Paulus, de twee heiligen die we vandaag vieren, is ook ons verhaal van de kerk vandaag. Twee fervente woordvoerders van Christus, en toch zo verschillend. Er zijn in het evangelie en in de Handelingen serieuze aanwijzingen dat ze het – op zijn zachtst gezegd – niet altijd met elkaar eens waren. Dat is maar al te menselijk. Wij ervaren dat toch ook in onze kerk vandaag. Maar al te vaak wordt een verschil in visie (meestal iets praktisch) een obstakel voor verdere samenwerking.

Toch beseffen Paulus en Petrus uiteindelijk dat hun kracht niet uit henzelf komt, maar dat het de Geest van Christus is die hen ertoe beweegt het Woord van God te verkondigen, en elk doet dat op zijn manier. De ene volgt Christus binnen een huwelijk, de andere als religieuze. De ene als familiemoeder, de andere als diaken of priester. We zijn allemaal deel van dat ene Lichaam van Christus. Er is ruimte voor een grote verscheidenheid in de eenheid. Een mooier cadeau kunnen we elkaar niet geven.

Petrus en Paulus blijven tot op vandaag een grote inspiratiebron. Ze laten zien dat er verschillende wegen mogelijk zijn om – gegrepen door Christus – Hem te blijven navolgen, om het Woord te blijven beleven, om de Geest te blijven voeden. Standvastig zoals Petrus. En met de vurigheid van Paulus.