Alles wat telt, is de band met Jou

Onderstaande column verscheen in de rubriek Het Hart (Tertio van een paar weken geleden).

Soms herinner je je niet meer wanneer je een lied of een band voor het eerst hoorde. Maar op een bepaald moment maakt het wel deel uit van je eigen muzikale geheugen. Ik heb iets in die aard met Söhne Mannheims, een Duitse band waarop je moeilijk één label (Soul, R&B, pop, Rock, hiphop) kan plakken.Ik weet wel nog dat ik zanger Xavier Naidoo en zijn kompanen voor het eerst zag op de Duitse televisie, bij Wetten, dass… ? Presentator Thomas Gottschalk nodigde altijd het kruim van de internationale en Duitse muzieksien uit in zijn show. En dat ging heus niet alleen om artiesten die men zelfs in Duitsland al gouwe ouwe noemt, zoals pakweg charmezanger Udo Jurgens of rocker Petter Maffay. Ook het ‘betere’ Duitse lied kwam aan bod. Zo heb ik via ‘de grootste show van Europa’ in de voorbije 33 jaar o.m. Herbert Grönemeyer, Marius Müller-Westernhagen, en dus Söhne Mannheims leren kennen.

Stichter Xavier Naidoo is een bezige bij. Hij richtte o.m. twee platenlabels op, was acteur in een aflevering van Tatort, docent aan de Mannheimer Popakademie, jurylid en coach bij The Voice of Germany en won met een rapper een nationale liedjeswedstrijd. Maar hij werd toch vooral bekend als frontman van Söhne Mannheims.

Söhne Mannheims was vooral immens populair toen leadzanger Xavier Naidoo nog deel uitmaakte van de veelkoppige formatie. De meerstemmige gezangen maken van sommige songs bijna volwaardige koralen, want de thema’s die Naidoo uitspit zijn uitgesproken christelijk. Dat de Apocalyps zijn favoriete Bijbelboek is, merk je in de teksten. Naidoo, geboren uit een Indisch-Duitse vader en een Zuid-Afrikaans-Ierse moeder, werd rooms-katholiek opgevoed. Zijn afkomst en opvoeding verklaren wellicht waarom ook vreemdelingenhaat en naastenliefde terugkerende thema’s zijn in zijn songs.

De grote doorbraak van Söhne Mannheims kwam met hun tweede studioalbum Noiz (2004). Met songtitels als Babylon System, König der Könige, Im Interesse unserer Gemeinschaft zijn uitgesproken christelijke thema’s uiteraard nooit ver weg. De band sluit de plaat zelfs af met een acapella-versie van het Onzevader, als een soort muzikaal Amen van het album.

Noiz bracht drie grote hits voort, waarbij vooral Vielleicht (Misschien) in het rijtje opvalt. Het lied begint met een ode aan elk geloof, maar de eerste strofe besluit: “Degene in Wie ik geloof, is ook Degene die ik prijs.” In de tweede strofe gaat het lied in op oorlogen in naam van het geloof: “Ik probeer te begrijpen wat anderen in Jou zien. Waarom ze oorlogen beginnen en in Jouw ogen moorden begaan (…). Tweeduizend jaar na Jou ligt alles hier in scherven.” Tegen de achtergrond van vandaag zijn het beklijvende woorden. De laatste strofe behandelt een ander belangrijk thema: vergeving van de schulden. Om dan het lied te besluiten met: “Alles wat telt, is de band met Jou. En het zou mijn einde betekenen, mocht ik die band verliezen.”