Maandelijks archief: december 2015

Het plezier van de vakman

Bryan_Adams_-_Get_Up!Er zijn nog zekerheden in het leven: Bryan Adams komt met een nieuwe plaat en je weet wat je mag verwachten: 9 nagelnieuwe rocksongs, 4 akoestische toegiften. Get Up heeft niet de iconische uitstraling van Reckless, maar is wel het getuigenis van een man die er op zijn 56ste duidelijk nog plezier aan beleeft.

Het Rockabilly begin van You Belong To Me zet de toon. Adams blijft rocken als vanouds: we horen gedreven gitaren met een eenvoudige, maar goede melodie. De plaat is niet te veel geproducet, maar toch netjes afgewerkt.

Lees verder

Geforceerd experimenteel

AHFOD1000 Naar Head Full of Dreams, het zevende studio-album van Coldplay, werd reikhalzend uitgekeken. Het eerste nummer van de nieuwe plaat, de titelsong, begint met etherische synthesizerklanken, waarna een heerlijk discoritme het overneemt. De drumpartij doet denken aan the Smiths. Coldplay combineert dat met de oorworm-gitaarriffs en tussenmelodietjes waarop ze een patent lijken te hebben. Head Full of Dreams is helaas een zeldzaam hoogtepunt in een collectie songs die vanaf Birds blijft steken.

De vraag is of de band met deze experimentele plaat niet wat te gesofisticeerd willen doen. Het derde nummer, Hymn For The Weekend, is nog wel best te pruimen: het r&b-kerkkoortje maakt het nummer tot het meest soul getinte dat ze tot nog toe opnamen. De combinatie werkt wonderwel en smaakt naar meer.

Everglow, dat als tweede single uit de nieuweling werd getrokken, is een melige, wat geforceerde piano-ballad. Enkel in het refrein herkennen we de typische Coldplay-song. Alleen daar komt Chris Martins stem goed tot haar recht. Lees verder