Geforceerd experimenteel

AHFOD1000 Naar Head Full of Dreams, het zevende studio-album van Coldplay, werd reikhalzend uitgekeken. Het eerste nummer van de nieuwe plaat, de titelsong, begint met etherische synthesizerklanken, waarna een heerlijk discoritme het overneemt. De drumpartij doet denken aan the Smiths. Coldplay combineert dat met de oorworm-gitaarriffs en tussenmelodietjes waarop ze een patent lijken te hebben. Head Full of Dreams is helaas een zeldzaam hoogtepunt in een collectie songs die vanaf Birds blijft steken.

De vraag is of de band met deze experimentele plaat niet wat te gesofisticeerd willen doen. Het derde nummer, Hymn For The Weekend, is nog wel best te pruimen: het r&b-kerkkoortje maakt het nummer tot het meest soul getinte dat ze tot nog toe opnamen. De combinatie werkt wonderwel en smaakt naar meer.

Everglow, dat als tweede single uit de nieuweling werd getrokken, is een melige, wat geforceerde piano-ballad. Enkel in het refrein herkennen we de typische Coldplay-song. Alleen daar komt Chris Martins stem goed tot haar recht.Adventure Of A Lifetime, de single die in november het nieuwe album aankondigde, komt binnen als een avontuurlijke song, maar schakelt al gauw over op een licht verteerbare mix van beats (heart beats zowaar) en melodie Coldplay waardig. Als alle lijnen samenkomen naar het einde heeft het iets bezwerends. Maar ook dit experiment blijft wat in het ijle hangen.

Hierna is Fun een verrassend eenvoudige song. Ook hier horen we niets vernieuwends; De plaat kabbelt verder naar Kaleidoscope, een vreemd nummer. Hier horen we geen gezang, enkel een parlando stem die een gedicht voordraagt en op het einde een zingende president Obama – die zingt Amazing Grace tijdens de begrafenis van Clementa Pinckney, die in juni dit jaar in Charleston werd vermoord. En plots is het afgelopen.

Army of One begint met een soort kerkorgel en een gesamplede stem. Dat het nummer lang uitgesponnen wordt – het duurt meer dan zes minuten – doet de spanningsboog geen deugd. De plotse overgang in het midden is opnieuw zeer experimenteel, maar de gesamplede stemmen beginnen wat te vervelen en de drumcomputer is wat te nadrukkelijk aanwezig. Het lijkt wel alsof Coldplay te nadrukkelijk op zoek gaan naar nieuwe effecten.

De tearjerker-ballad Amazing Day heeft meer weg van een stijloefening dan van een voldragen song. Martin en de zijnen geven er weliswaar een eigen draai aan, maar ook hier vervallen ze in het euvel van deze plaat: alles is zo gekunsteld en minutieus in elkaar gezet dat het nauwelijks blijft hangen.

Het kortste nummer van het album, Colour Spectrum, duurt amper één minuut. Nog voor het begint is het alweer gedaan. Eerlijk gezegd, de bedoeling van dit nummer ontgaat me volledig.

Up & Up besluit het nieuwe Coldplay-album. Ook hier horen we de nadrukkelijke en subtiele nuances van het ritme. Dit is misschien wel de meest hitgevoelige song van de plaat, ook al is ze – nogmaals – te lang uitgesponnen.

Head Full Of Dreams borduurt voort op de experimenten van het vorige album, Ghost Stories. Het mag duidelijk zijn dat dat geen goed idee is: de nummers zijn te gekunsteld, te ingewikkeld, te veel geproducet. Terwijl ze met vorige albums voldoende bewezen hebben dat heerlijke muziek maken soms beangstigend simpel kan zijn.

Coldplay, Head Full Of Dreams