Meesterlijk, met knipoogjes

Star_Wars_The_Force_AwakensIk heb een voorgeschiedenis met de muziek van John Williams. Toen ik als 8jarige in de bioscoop ging kijken naar E.T., was ik niet zozeer betoverd door het verhaal, maar wel door de meeslepende soundtrack van John Williams. Hij kreeg er terecht een van zijn vijf oscars voor.

Op zijn bijna 84ste heeft Williams nog niets aan zeggingskracht ingeboet. Met de soundtrack voor The Force Awakens, de nieuwste Star Wars-telg bewijst hij eens te meer dat hij er ook op hoge leeftijd nog altijd staat. Natuurlijk heeft hij het geluk dat hij kan teren op een score en een leitthema dat er ook na 40 jaar nog altijd mag zijn. Bij elke nieuwe opname van de Main Title ontdek je nieuwe motiefjes. Hoe miniem de vernieuwing ook is, ze blijft verbazingwekkend en adembenemend.

Veel meer dan Episodes I, II en III ademt The Force Awakens de sfeer van het originele drieluik. Dat hoor je ook in de soundtrack. Williams zoekt de dramatische effecten niet op, ze komen als vanzelf naar hem toe. Bij ‘The Falcon’ worden beeld en klank worden zo één met elkaar, dat het wel lijkt alsof filmmuziek componeren a piece of cake is. Quod non, natuurlijk. De meester heeft gewoon zijn gelijke niet. Of wat gezegd van ‘Rey’s Theme’. Daar laat Williams de dwarsfluit solo beginnen, waarna eerst een aantal andere blazers (klarinet, hobo en fagot), vervolgens de strijkers en tenslotte het hele orkest overneemt.

Toch is Williams ook wat milder geworden in zijn toon. ‘Kylo Ren Arrives at the Battle’ is weliswaar donker gekleurd, maar het pompeuze trompetgeschal, dat zo typisch was voor de Imperial March van die andere slechterik, Darth Vader, is meer naar de achtergrond verschoven. Het zijn eerder de strijkers die voor de nodige diepgang zorgen. De laatste track – ‘The Jedi Steps and Finale’ – is een pareltje. Vooral de hoorn, die langzaam het hoofdthema aankondigt, en de combinatie van oude en nieuwe thema’s (zoals het thema van Rey) zijn huiveringwekkend mooi.

Natuurlijk zijn er ook de obligate knipoogjes naar eerder werk. Zo verwijst het begin van ‘The Rathtars’ losjes naar ‘Jaws’. En ‘Rey Meets BB-8’ zou zo in E.T. passen. Jammer dat het orkestje in de pub bij Maz (een verwijzing naar de Cantina Band uit Episode IV) de soundtrack niet haalde. Maar het maakt er het luisterplezier niet minder om.

John Williams, The Force Awakens