Voorspelbare rust

Enya-DarkSkyIslandEnya is een fenomeen. De Ierse zangeres treedt nooit op, maar kan wel rekenen op een uitgebreide schare trouwe fans. Sinds de wereldhit Orinocco Flow (1988) is haar sound nooit veranderd. De etherische zanglijnen dobberen ook op Dark Sky Island op een bad van zachte synthesizerklanken. Ook nu levert Enya een perfect geproducete plaat af.

14 nummers lang neemt ze de luisteraar mee op een vertrouwde rit. De rust van vorige albums keert terug. Maar zelfs in die grote herkenbaarheid verveelt ze niet. Elke song is een muzikaal, vocaal en instrumentaal verhaal op zich. The Forge of the Angels is daar een mooi voorbeeld van. Wanneer de stem en de piano het ritme gezet hebben, vullen celloklanken het geheel op. De stemmen nemen opnieuw over, met wat een mannenkoor lijkt. De goede luisteraar zal ook wat typische Orinocco Flow-klanken terugvinden. Hoewel er geen (verstaanbaar) woord gezongen wordt, is de klankentaal rijk genoeg om het verhaal te begrijpen. Over de details kan je natuurlijk altijd discussiëren.

Soms doet Enya net iets teveel moeite om de sfeer van de begindagen opnieuw op te roepen. Echoes in Rain is een mooi nummer, maar doet een te krampachtige poging om de eerste platen te laten weerklinken, hoewel het refrein (“Halleluja”) en de piano-bridge veel goed maken.

Het bloedmooie I Could Never Say Goodbye bewijst dat Enya’s stem nog niets aan lyrische zeggingskracht heeft ingeboet. Het houdt de luisteraar ademloos aan de plaat gekluisterd.

Sancta Maria is een ode aan de Moeder Gods. Door de voortdurende herhaling van die twee woorden heeft het iets bezwerends. Je stelt er je de vraag bij: wanneer roepen we Maria aan? Dat kan in wanhoop zijn, maar ook uit dankbaarheid. Exact die twee emoties vind je ook in deze song terug.

Met Dark Sky Island bewijst de Ierse eens te meer dat haar beproefde recept nog altijd werkt. Wie al fan was, zal het blijven. En haar muzikale standvastigheid zal een nieuwe generatie aanzetten haar vroegere werk te ontdekken. Misschien is dat wel Enya’s sterkte: de voorspelbare rust van haar songs. Meer dan ooit valt dat op tussen de nieuwe bands die zich met allerlei nieuwigheden willen heruitvinden. Niet zo met Enya. Zij is een genre op zich.

Enya, Dark Sky Island