Bruce Springsteen – Western Stars

Zeventig wordt hij vandaag. The Boss, alias Bruce Springsteen – of omgekeerd, als je wil. In juni trakteerde hij zichzelf en de wereld op een vervroegd verjaardagsgeschenk: Western Stars, ’s mans negentiende studioalbum. Daarin maakt de rusteloze ziel van weleer plaats voor een gelouterde doorleefdheid. Met de dertien songs van het nieuwe album bewijst Springsteen – voor zover dat nog nodig mocht zijn – zijn meesterschap: de rocker van Born to Run en Born in the USA heeft zichzelf heruitgevonden als akoestisch country- en folkicoon.

In Hitch hikin’ portretteert Springsteen zichzelf als pelgrim, zij het niet in die bewoordingen. Daarbij verlaat hij de voorgeschreven en platgetreden paden: “Maps don’t do much for me, friend / I follow the weather and the wind”. “I’m hitch hikin’ all day long”, klinkt het in het refrein. Daar sluiten de volgende songs – The Wayfarer en Tucson Train – naadloos bij aan. De muzikale imitatie van een midwest-stoomtrein is verre van vernieuwend, maar The Boss komt er moeiteloos mee weg.

Ouder

Het titelnummer – Western Stars – thematiseert dan weer genadeloos het ouder worden. Leeftijd is niet zomaar een cijfertje, maar heeft consequenties: “Then I give it all up for that little blue pill / that promises to bring it all back again”, luidt het niet zonder ironie. In Sleepy Joe’s Café, Chasin’ Wild Horses en Sundown  fileert Springsteen in zijn typische stijl de schizofrene Amerikaanse samenleving. Heldendom gaat zowat altijd hand in hand met een touch of madness. Gek of geniaal, maar dan op zijn Springsteens.

Aankomen is voor de zwerver slechts van secundair belang. Hij leeft in het moment en beleeft dat moment intens. Zelfs al weet hij niet precies waar hij is in Somewhere North of Nashville. Hij beseft dat een mens altijd op weg is naar een andere mens, een geliefde: “I lie awake in the middle of the night / Makin’ a list of things that I didn’t do right / With you at the top of a long page filled / Here, somewhere north of Nashville”.

Wederkerigheid

Stones en There Goes My Miracle verraden dat het leven niet altijd over een met rozenblaadjes bezaaid pad gaat. Wie ouder is en terugblikt op zijn leven, ziet klaarder de lijnen, niet alleen van de onmiskenbare verwezenlijkingen, maar ook van de onherroepelijke mislukkingen. En wie eerlijk is, herformuleert de aanvankelijke aanklacht – “Look what you’ve done” wordt “Look what we’ve done”. Wederkerigheid is het wezenskenmerk van alle relaties, ook de moeilijke.

Hello Sunshine vertolkt dan weer het verlangen van de pelgrim zich uiteindelijk te settelen en te omringen met zekerheden, om uiteindelijk – het album, maar misschien ook het leven? – te eindigen in Moonlight Motel.

Strijd tegen leegheid en hardheid

Vooral de uitgepuurde teksten van Western Stars beklijven. Geen zin, nee, geen woord staat er te veel. De thema’s van vroegere albums wordt verder uitgespit. De voortdurende strijd tegen leegheid en tegen de hardheid van het menselijke bestaan in het Amerika van vandaag krijgen bovendien het gezelschap van de onverbiddelijke wet van het leven: wie 70 is, staat dichter bij het einde dan bij het begin. Wie daarmee kan leven, houdt het nog wel even uit als pelgrim.

Bruce Springsteen, Western Stars, release: 14 juni 2019.